Bogini Inana

 

Historia Inanny jest jednym z najstarszych zapisanych mitów o śmierci starej tożsamości i ponownych narodzinach. Pochodzi ze starożytnego Sumeru. Inanna była boginią miłości, seksualności, płodności, ale również władzy i wojny. Jej najsłynniejsza opowieść to „Zejście Inanny do świata podziemnego”.

Inanna schodzi do podziemia

Inanna postanawia zejść do Kur — świata podziemnego, królestwa swojej siostry Ereszkigal.

Przed podróżą ubiera się we wszystkie oznaki swojej boskiej mocy. W sumeryjskim tekście są to m.in. korona, biżuteria, szaty oraz przedmioty związane z jej statusem i władzą.

Ale aby dostać się do świata podziemnego, musi przejść przez siedem bram.

Przy każdej bramie strażnik odbiera jej jeden element.

1. Pierwsza brama — korona
Traci symbol swojej najwyższej pozycji.
Symbolicznie: „Nie jestem swoim statusem.”

2. Druga brama — oznaki percepcji/władzy
Kolejny element jej boskiej tożsamości zostaje zabrany.
„Nie kontroluję wszystkiego.”

3. Trzecia brama — naszyjnik
Traci kolejną ozdobę i oznakę potęgi.
„Moja wartość nie pochodzi z tego, co pokazuję światu.”

4. Czwarta brama — ozdoby piersi
Zostaje pozbawiona kolejnej warstwy kobiecej i królewskiej persony.
„Nie jestem rolą, którą pełnię.”

5. Piąta brama — pierścień
Kolejny symbol mocy zostaje odebrany.
„Nie mogę zabrać ze sobą swoich przywilejów.”

6. Szósta brama — napierśnik
Jej ochrona znika.
„Nie mogę już ukrywać się za zbroją.”

7. Siódma brama — królewska szata
Zostaje pozbawiona ostatniej warstwy.

Inanna staje przed Ereszkigal naga.

Nie jako królowa.
Nie jako bogini otoczona symbolami swojej potęgi.
Nie jako kobieta posiadająca władzę.

Po prostu jako Inanna.

I wtedy następuje coś jeszcze mocniejszego

To nie jest historia, w której Inanna oddaje siedem rzeczy, a potem spokojnie wraca.

Inanna umiera.

Ereszkigal wydaje na nią wyrok. Jej ciało zostaje zawieszone w podziemiu.

Przez trzy dni i trzy noce Inanna pozostaje martwa.

Dopiero dzięki interwencji jej wiernej służebnicy Ninshubur i boga Enki zostaje przywrócona do życia.

I rozpoczyna drogę z powrotem przez siedem bram.

To dlatego ten mit jest tak niezwykłym archetypem transformacji:

zejście → utrata → nagość → śmierć → odrodzenie → powrót.

„Losing everything” — utrata wszystkiego

W psychologicznym czy duchowym odczytaniu siedem bram można potraktować jako kolejne warstwy ego i starej tożsamości.

Czasami życie zabiera człowiekowi rzeczy, poprzez które dotychczas definiował siebie: związek, dom, pieniądze, status, biznes, ludzi, poczucie kontroli, określony obraz siebie.

I pojawia się pytanie:

Kim jestem, kiedy nie mam już tego, co mówiło mi, kim jestem?

Właśnie w tym sensie Inanna może być archetypem Najwyższej Wersji Siebie.

Nie dlatego, że zdobywa coraz więcej.

Paradoksalnie najpierw musi zostać pozbawiona wszystkiego.

Nie „manifestuje” kolejnej wersji siebie.
Umiera jako stara wersja siebie.

A potem wraca.

I to jest bardzo ważne: w oryginalnym micie jej powrót również ma swoją cenę. Inanna nie wraca po prostu do poprzedniego życia tak, jak gdyby nic się nie wydarzyło. Zejście zmienia również jej relacje i prowadzi do historii Dumuziego.

Dlatego przesłanie mitu można ująć tak:

Siedem bram nie prowadzi do ulepszenia starej Inanny.
Prowadzą do miejsca, w którym stara Inanna przestaje istnieć.
Dopiero wtedy możliwe są narodziny nowej.

I właśnie dlatego historia Inanny tak mocno rezonuje z momentami życia, kiedy człowiek czuje: „straciłam wszystko” — bo w języku archetypu może to być nie tylko koniec, ale inicjacja.